Zespół, który w XXI wieku wskrzesza ducha klasycznego hard rocka i robi to niezwykle przekonująco. Chwali ich Jimmy Page, Paul Rodgers i Joe Elliott, grają koncerty z Rolling Stones, The Who, AC/DC czy Aerosmith. Dla wielu są dowodem, że rock nie tylko nie umarł, ale nawet ma się całkiem dobrze.

W przypadku Tony'ego Iommiego ciężko jest mówić o karierze solowej. Lider Black Sabbath i król gitarowych riffów, najwyraźniej bowiem w pełni realizuje się w swoim macierzystym zespole. A trzy nagrane do tej pory solowe albumy wydają się być po prostu chwilową odskocznią, upustem artystycznej weny w czasie przerw działalności Sabbath. Szczególnie, że stylistycznie niewiele ustępują twórczości zespołu. I niewątpliwie przypadną do gustu jego fanom.

Grupa Saxon to niewątpliwie jedna z największych legend heavy metalu. Od czasu debiutu w 1979 roku regularnie dostarcza swoim fanom kolejne albumy, zapewniając przy tym zawsze co najmniej solidny poziom muzyczny. Początkowo muzyka Saxon wpisywała się w nurt zwany Nową Falą Brytyjskiego Heavy Metalu, a sławę przyniosły im albumy z początku lat 80.: Wheels Of Steel, Strong Arm Of The Law, Denim And Leather oraz koncertowy The Eagle Has Landed. Później ich muzyka nieco złagodniała, ale pod koniec lat 90. znów wrócili do cięższego brzmienia. W XXI wieku wciąż są w wyśmienitej formie, nagrywają doskonałe albumy, grają świetne koncerty i pozostają wierni swoim muzycznym korzeniom. Jest to z pewnością grupa, której należy się szczególny szacunek.

Wesoły muzyczno - towarzystki konglomerat, który niepostrzeżenie zmienił się w wiodący na polskiej scenie rockowej zespół. Unikalny pod względem muzycznego stylu projekt znanych z Pidżamy Porno muzyków, będący połączeniem fascynacji muzyką latynoską, miejskim folkiem i prostotą tradycyjnych piosenek, uzupełnianych poetyckimi tekstami lidera, Krzysztofa "Grabaża" Grabowskiego.

Gdyby poprosić przeciętnego fana cięższych brzmień o wymienienie kilku kapel hardrockowych działających na światowej scenie od co najmniej czterdziestu lat, zapewne niewiele osób wspomniałoby nazwę Nazareth. Pewnie każdy choć raz słyszał Love Hurts, wielu pewnie kojarzy Dream on, niegdyś numer jeden na liście radiowej Trójki... Ale zespół Nazareth? Tymczasem grupa wciąż ma wielu wiernych fanów, ich koncerty wciąż elektryzują publiczność, a płyty takie jak Razamanaz, Loud'n'Proud i przede wszystkim sprzedana w Stanach Zjednoczonych w liczbie ponad miliona egzemplarzy Hair Of The Dog to prawdziwe hardrockowe perełki! Wciąż aktywni, wciąż w dobrej formie, najwyższa pora przypomnieć sobie o dokonaniach tego szkockiego zespołu!

Amerykański wokalista hardrockowy o oryginalnym głosie i znakomity szołmen ze słabością do kolorowych, kiczowatych strojów i pełnych akrobacji występów. Największą popularność przyniosła mu współpraca z grupą Van Halen w latach 1976-1985, kiedy powstały albumy takie jak Van Halen czy 1984. Z zespołu odszedł u szczytu sławy, a rozpoczęta później dobrze zapowiadająca się kariera solowa, załamała się po kilku latach.

Ozzy Osbourne, Tony Iommi, Geezer Butler i Bill Ward. Ta czwórka outsiderów z robotniczego, ponurego angielskiego Birmingham zrewolucjonizowała w latach 70. XX wieku muzykę rockową. Ich pierwsze albumy porażały, stając się niedoścignionymi wzorcami dla wszystkich późniejszych gwiazd ciężkiego rocka. Nikt nie grał wówczas tak ciężko, surowo i mrocznie. Bo to właśnie ten zespół miał w składzie króla gitarowych riffów, świetną sekcję rytmiczną i nieokiełznanego szaleńca przy mikrofonie o unikalnej barwie i specyficznej manierze.

Po odejściu Osbourne'a w grupie śpiewali z doskonałym skutkiem Ronnie James Dio, a później Ian Gillan. Następnie był epizod z Glennem Hughesem i wieloletnia współpraca z Tonym Martinem. Koleje losu zespołu, którego jedynym stałym członkiem był Tony Iommi, toczyły się bardzo różnie. To jego upór i wiara spowodowały, że mimo wielkiego kryzysu i spadku popularności w drugiej połowie lat 80., zespół zdołał utrzymać się na powierzchni i - choć na mniejszą skalę niż dawniej - wciąż działać z sukcesami. Renesans popularności formacji nastąpił w roku 1997, kiedy to reaktywowała się ona w oryginalnym składzie. Po licznych trasach koncertowych, grupa w 2005 roku zawiesiła jednak działalność, sześć lat później powróciła jednak z zapowiedzią nowego albumu.

Black Sabbath. Obok Led Zeppelin i Deep Purple najważniejszy zespół ciężkiego rocka.

Zaczynali jako przedstawiciele hardcore'owej sceny nowojorskiej, ale ich styl szybko ewoluował ku dosyć oryginalnej mieszance punku, rapu, funku, ska, a nawet pop rocka. Duży sukces komercyjny przyniósł im utwór No Fronts, który tym samym sprawił, że zespołowi przypięto łatkę "gwiazdy jednego przeboju". Co ciekawe, niemal od początku kariery Dog Eat Dog byli bardziej lubiani w Europie, niż w USA, co ostatecznie doprowadziło do tego, że ich dwa ostatnie albumy zostały wydane wyłącznie na Starym Kontynencie. Okres ich największej popularności przypada na połowę lat 90. Po odejściu z Roadrunner Records w 2000 roku zespół zaczął popadać w zapomnienie. Chociaż od tamtego momentu udało im się wydać zaledwie jedną płytę, to nigdy oficjalnie nie przerwali działalności i wciąż są aktywni koncertowo.

Kariera solowa Chrisa Cornella do tej pory nie przebiega tak spektakularnie, jak jego dokonania z Soundgarden czy Audioslave. Dwa pierwsze albumy spotkały się z umiarkowanym przyjęciem i zainteresowaniem, natomiast trzeci, nie mający nic wspólnego z rockiem, taneczny Scream, spowodował olbrzymią falę krytyki i postawił wielki znak zapytania przy muzycznej przyszłości artysty.

Do grupy Europe w szczególnym stopniu przylgnęła łatka "zespołu jednego przeboju". Megahit The Final Countdown stał się symbolem epoki glam metalu, a także jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów w historii rocka. Ale przecież poza tym Europe mają na koncie inne znane utwory, jak Rock the Night, Carrie czy Superstitious, a swoim powrotem w pierwszej dekadzie XXI wieku udowodnili, że w dalszym ciągu są w stanie grać znakomitą muzykę. I choć The Final Countdown był, jest i będzie wizytówką grupy to powinno się go potraktować jako zachętę do zapoznania się z pozostałą, pełną świetnych rockowych piosenek jej twórczością.

Supergrupa powstała na początku XXI wieku. W jej skład weszli wokalista Chris Cornell (ex-Soundgarden) oraz trzech muzyków Rage Against The Machine. W ciągu sześciu lat działalności wydali trzy albumy studyjne z których największe owacje zdobył debiut z 2002 roku. Ponadto Audioslave zapisał się w historii jako pierwszy amerykański zespół, który wystąpił na Kubie.

Wraz z powołaniem grupy Halford Rob Halford triumfalnie wkroczył w XXI wiek, odzyskał utracone zaufanie fanów, popularność i tytuł "metalowego boga". Zespół zaoferował słuchaczom muzykę mocno zanurzoną w klasycznym heavy metalu, ale pełną świeżości, energii i pasji. Dwie pierwsze płyty grupy Resurrection i Crucible z miejsca zostały zaliczone do klasyki gatunku. Powrót muzyka do Judas Priest spowodował jednak znaczne zmniejszenie aktywności zespołu, który po powrocie w 2009 wyraźnie zatracił początkowy impet. Wciąż oferuje on jednak muzykę klasy, której na próżno szukać na płytach współczesnych wykonawców.

David Gilmour jako solista wydał do tej pory zaledwie trzy płyty studyjne, spośród których największą popularnością i uznaniem cieszy się najbardziej przypominający dokonania Pink Floyd - On An Island z 2006 roku. Pod własnym imieniem i nazwiskiem nigdy nie działał na dużą skalę, nagrywając i koncertując wyraźnie dla własnej satysfakcji i przyjemności. Co ważne - zawsze ze znakomitym efektem dla słuchaczy.

Jeżeli uwielbiacie The Wall i The Final Cut z pewnością pokochacie też solową twórczość Rogera Watersa. Przez niemalże trzydzieści lat solowej kariery nie nagrał co prawda zbyt wielu płyt, jednakże z każdej z nich - z Amused To Death na czele - może być dumny. W swoim dorobku może pochwalić się także klasyczną operą Ca Ira z librettem dotyczącym francuskiej rewolucji. Ostatnimi laty Waters z wielkim powodzeniem koncertuje wraz z solowym zespołem z repertuarem z dorobku Pink Floyd, ale trwają również prace nad jego kolejną płytą.

Leniwe, ale wykonywane z niezwykłą starannością, pełne piękna i mocy grane palcami gitarowe frazy. Frazy wcinające się w śpiewane nonszalanckim, pełnym luzu, "opowiadającym" głosem historie. I ta specyficzna melancholia. Tak można by spróbować w skrócie opisać twórczość Dire Straits. Zespołu, który grając niemodną i staroświecką muzykę, potrafił wzbić się na rockowe szczyty, zyskując w latach 80-tych status jednej z najpopularniejszych i najważniejszych grup gatunku.

Amerykański zespół powstały w 1995 roku z inicjatywy Travisa Meeksa, Jessego Vesta i Matta Taula w Louisville, Kentucky. Początkowo uznawany za formację post-grunge'ową – w krótkim czasie jego muzyka ewoluowała jednak ku mieszance rocka alternatywnego i tzw. muzyki świata. Najważniejszą postacią w zespole od początku był Travis Meeks, który po wydaniu debiutanckiego albumu zakończył współpracę z resztą pierwotnego składu, a w kolejnych latach dobierał sobie coraz to nowych muzyków. Wydali trzy płyty długogrające. Największą sławę przyniosły im single Shelf in the Room i Touch, Peel & Stand.

Jeden z najważniejszych i najpopularniejszych polskich zespołów rockowych lat 90-tych. Znani z dynamicznych utworów w stylu amerykańskiego hard rocka i porywających ballad. Mimo wielu perturbacji, zmian w składzie i zawieszenia działalności, wciąż utrzymują popularność, a ich koncerty cieszą się dużym zainteresowaniem.

Muzyka rockowa może zawierać przeróżne przesłania. Często cenimy te grupy, które stawiają na poważniejszy, ambitny przekaz lub na ostre, bezkompromisowe hasła. Zaś proste i przyjemne treści o dziewczynach i miłości traktujemy czasem z lekko drwiącym uśmiechem, niechętnie spoglądając na płyty, których listy utworów zawierają zbyt wiele słów "love", "heart" i innych wyrazów rzekomo świadczących o męskiej słabości. Ale czym byłaby muzyka rockowa bez takich zespołów jak Whitesnake? To też ostre, soczyste, gitarowe granie, a że chwytliwe melodie i teksty o dziewczynach? A co w tym złego?

Niewiele jest zespołów, które w tak równym stopniu kojarzyłyby się z określeniem heavy metal, jak Judas Priest. Nie chodzi tylko o samą muzykę, która przecież często oscylowała na pograniczu rocka i metalu (przy czym Priest zawsze wykazywali skłonności do szybkich temp, pełnych wirtuozerskich sztuczek popisów gitarzystów Tiptona i Downinga i brawurowych wokaliz Roba Halforda). Chodzi też o wizerunek grupy, ich utożsamianie się z kulturą metalową, o to jak lubowali się w umieszczaniu słowa "metal" w tekstach i tytułach utworów, czy w końcu sam imidż muzyków, skóry, ćwieki i ozdoby w postaci łańcuchów, kajdanek czy biczy. Zresztą, wokalistę grupy - Roba Halforda nieprzypadkowo nazywa się Bogiem Metalu. Co tu dużo mówić, swoją klasą muzyczną i oryginalnością na swoją sławę jak najbardziej zasłużyli.

Jedni z najważniejszych przedstawicieli grunge'owej sceny z Seatlle. Rozpoczęli karierę pod koniec lat 80-tych, a za ich największy sukces uznaje się wydany w 1992 roku album Dirt, chociaż także i inne ich wydawnictwa zyskały sobie przychylność zarówno słuchaczy, jak i krytyki. Cała historia zespołu jest nierozerwalnie związana z problemami narkotykowymi wokalisty Layne'a Staleya. Po jego tragicznej śmierci w 2002 roku, zespół oficjalnie zawiesił działalność (chociaż de facto już od 1999 roku nie przejawiał żadnej aktywności). W roku 2005 Alice In Chains powrócili jednak do grania, a dwa lata później do zespołu oficjalnie dołączył wokalista i gitarzysta William DuVall.

Jeden z najważniejszych zespołów grunge'owych, działający w latach 1988-1990 w Seattle. Dziś często postrzegany jako przedsionek kariery muzyków Pearl Jam.

Mimo, że nie są wliczani do "wielkiej czwórki" thrash metalu, stanowią jedną z najważniejszych grup dla tej odmiany ciężkiego grania. Bez wątpienia byli jednym z pierwszych reprezentantów ekstremalnego thrash metalu i czołowymi przedstawicielami sceny Bay Area. Pamiętani głównie za sprawą debiutanckiej płyty Bonded By Blood (1985 r.), Fabulous Disaster z 1989 roku, nie należy jednak zapominać o świetnych albumach z XXI wieku, wydanych już po reaktywacji zespołu.

Zespół - instytucja, słynący nie tylko z pięknej, ponadczasowej muzyki i tak niezwykle ważnych dla rocka albumów, jak Dark Side Of The Moon, Wish You Were Here czy The Wall ale i z oryginalnych muzycznych eksperymentów, nowatorskich pomysłów, inteligentnych tekstów, intrygujących okładek albumów czy spektakularnych koncertów. Zaczynał w drugiej połowie lat 60-tych, stopniowo zdobywając pozycję lidera brytyjskiej sceny psychodelicznej, by z czasem stać się ikoną rocka progresywnego i jednym z najpopularniejszych rockowych zespołów wszech czasów. Od początku kierowany przez wybitnych muzyków, najpierw Syda Barretta, potem Rogera Watersa, a na koniec Davida Gilmoura. Jego twórczość wciąż stanowi niedościgniony wzór dla wielu młodych wykonawców.

Jeden z najbardziej spektakularnych rockowych debiutów XXI wieku. Dowodzona przez braci: Justina (wokal, gitara) i Dana (gitara) Hawkinsów grupa podbiła brytyjski rynek swoim debiutem Permission to Land, na którym zaprezentowała wybuchową mieszankę glam i hard rocka zmieszanego z heavy metalem na tle szalonych popisów wokalnych Justina, którego ulubionym środkiem wyrazu był znajdujący się na graniczu kiczu i autoparodii falset. Olbrzymi sukces nie został powtórzony na drugim albumie grupy, a sam zespół rozwiązał się po trasie koncertowej, która go promowała. Powrócili w 2011 roku. Z jakim skutkiem?

Niewielu gitarzystów tak znacznie wpłynęło na oblicze rocka jak Eddie Van Halen. Objawił się światu w 1978 roku i swoją efektowną grą z miejsca podbił serca fanów rocka, stając się wzorem dla kolejnego pokolenia gitarzystów. Tworząc wraz z bratem Alexem, basistą Markiem Anthonym i wokalistą Davidem Lee Rothem zespół Van Halen, stał się już na samym początku działalności wizytówką amerykańskiej sceny rockowej, przez wiele lat - już z wokalistą Sammym Hagarem - pozostając jej największą gwiazdą.

To z pewnością jeden z najbarwniejszych i najbardziej znanych przedstawicieli amerykańskiego hard rocka. Zaczynali w latach 70-tych, niemal od razu zyskując olbrzymią popularność. W drugiej połowie lat 80-tych stali się jedną z ikon komercyjnego rocka. Zespół znany był wówczas nie tylko ze swojej muzyki, ale i z powodu rockandrollowego stylu życia, a jego teledyski stały się wizytówką rozwijającego się MTV. W ostatnich latach, Aerosmith zostali nawet bohaterami popularnej serii gier komputerowych, promując ją własną nazwą - Guitar Hero: Aerosmith.

Amerykańska grupa glam metalowa. Szczyt popularności osiągnęła w latach 1989-1995, gdy jej frontmanem był charyzmatyczny wokalista Sebastian Bach. W tym czasie zespół nagrał swoje najlepsze i najlepiej sprzedające się płyty. W karty historii wpisał się jako pierwsza heavy metalowa grupa, która zdobyła czołowe miejsce prestiżowej listy Billboard docierając tam z albumem Slave To The Grind w 1991 roku.

Kariera solowa jednego z najpopularniejszych, najbardziej kontrowersyjnych i skandalizujących muzyków rockowych, stanowi fascynującą i pouczającą historię, pełną wzlotów, ale i bolesnych upadków. Upadki dotyczyły jednak przede wszystkim życia prywatnego, ponieważ pod względem artystycznym i muzycznym jego kariera solowa, to nieustające pasmo sukcesów. Podczas, gdy wielu wielkich artystów z biegiem czasu odpadało i znikało z dużych scen, tracąc popularność i nie mogąc odnaleźć się w świecie, gdzie rock zaczął być coraz bardziej spychany na margines, on od lat nie traci popularności i wciąż stoi na heavymetalowym piedestale, ciągle koncertując dla tłumów. Od 30 lat niezmiennie pozostaje na muzycznym szczycie, a jego muzyka wciąż inspiruje kolejne pokolenia muzyków i zachwyca kolejnych fanów.

Już pierwszy album, wydany w 1980 roku - Blizzard Of Ozz, pokazał światu, że Osbourne to nie tylko charyzmatyczny, szalony i błaznujący wokalista, ale i znakomity muzyk, potrafiący świetnie dobrać sobie muzycznych współpracowników i wskazać muzyczną drogę, którą powinni podążyć.
Każdy jego kolejny album przynosił sukces i tylko utwierdzał to przekonanie. Do tej pory sprzedał ponad pięćdziesiąt milionów płyt i wciąż - mimo coraz słabszego głosu i coraz gorszej formy fizycznej - pracuje nad kolejnymi.

Zespół sformowany przez muzyków Creed po odejściu wokalisty Scotta Stappa i rozwiązaniu grupy. Pozostali wierni przebojowym rockowym utworom, ale stopniowo rozwijają swój styl, dryfując w stronę heavy metalu. Trzy wydane dotąd płyty zostały docenione zarówno przez krytyków, jak i publiczność.

Jeden z najważniejszych i najpopularniejszych przedstawicieli grunge'u. Takie ich dzieła, jak Badmotorfinger czy najpopularniejsze Superunknown zaliczane są do największych dokonań w tym gatunku. Zespół działalność rozpoczął w roku 1984 i mimo, że był pierwsza grunge'ową grupą, która podpisała kontrakt płytowy z wielką wytwórnią, to popularność zyskał dopiero po eksplozji gatunku i sukcesach Nirvany i Pearl Jam, a do grona największych dołączył po sukcesie wspomnianego Superunknown wydanego w 1994 roku. Zaledwie trzy lata później zespół rozwiązał się. Wokalista grupy Chris Cornell z powodzeniem kontynuował karierę pod własnym nazwiskiem, a perkusista Matt Cameron dołączył w 1998 roku do Pearl Jam. Plotki o oczekiwanej reaktywacji zostały oficjalnie potwierdzone na początku 2010 roku, kiedy to zespół wznowił działalność.

Jeden z najpopularniejszych i najważniejszych młodych zespołów rockowych w Polsce. Ich koncerty zapełniają sale, a płyty osiągają znakomite wyniki sprzedaży mimo niewielkiej promocji. W swojej muzyce łączą gitarowego rocka z naleciałościami punku, reggae i ska. Przez jednych uznawani za pokoleniowych następców Pidżamy Porno, T.Love czy Kultu, przez innych krytykowani za muzyczną prostotę i naiwność.

Supergrupa, która przywróciła do życia muzyków legendarnego Guns'n'Roses: Slasha, Duffa McKagana i Matta Soruma, oraz przygarnęła Scotta Weillanda - sierotę po Stone Temple Pilots. Razem z Davem Kushnerem stworzyli oni zespół, który udowodnił, że w XXI wieku można w ciekawy i świeży sposób grać klasycznego hard rocka.

Jak powszechnie wiadomo Ritchie Blackmore to ikona światowej sceny rockowej. Wirtuoz gitary, kompozytor, lider, showman, skandalista i przede wszystkim wielka indywidualność. Wielu kojarzy go przede wszystkim jako gitarzystę Deep Purple. Jednak najwięcej pasji przelał w swój własny zespół, w którym nikt nie mógł mu niczego dyktować i w którym mógł realizować się muzycznie według wyłącznie swoich własnych fascynacji. Zatrudniał w nim prawdziwe sławy, muzyków takich jak Ronnie James Dio, Roger Glover,czy Cozy Powell. Ale w Rainbow wszystko zależało od niego.

Stoner-rockowa formacja działająca w latach 1996-2002, którą Scott „Wino”Weinrich założył po rozwiązaniu The Obsessed. Pozostawiła po sobie dwa albumy – Jug Fulla Sun z 1999 roku i Elusive Truth z 2001 roku.

Czy można sobie wyobrazić ranking najlepszych wokalistów w historii rocka bez Ronniego Jamesa Dio? Równie znakomity w studio jak i na scenie, dysponujący mocnym, przenikliwym głosem o charakterystycznej barwie, fenomenalny przed laty, znakomity mimo upływu czasu, do samego końca... Wielka indywidualność, wokalista, autor tekstów, producent i kompozytor. Muzyce każdego zespołu w którym występował nadawał charakterystyczny rys, czy to w Rainbow czy w Black Sabbath. Ale nie ulega wątpliwości, że najwięcej własnej osobowości przelał w swój własny zespół - DIO.

Legenda polskiej sceny niezależnej, jeden z najważniejszych punkowych zespołów w kraju. Kierowany przez charyzmatycznego lidera, wokalistę, kompozytora i poetę Krzysztofa "Grabaża" Grabowskiego. Doczekał się wielkiej rzeszy fanów, wśród których ma status kultowy. Od 9 grudnia 2007 pozostaje w stanie bezterminowego zawieszenia działalności.

Jeden z ciekawszych i najbardziej charakterystycznych zespołów grających nowoczesny hard rock/heavy metal, dowodzony przez charyzmatycznego Sully'ego Ernę. Umiejętnie łącząc wpływy hard rocka, heavy metalu, nu-metalu, grunge i naleciałości muzyki etnicznej, stworzyli własny, rozpoznawalny styl i dorobili się takich hitów, jak Voodoo czy I Stand Alone.

Amerykańska grupa heavy metalowa. Dziś uważana za pionierów glam metalu. Jej członkowie zasłynęli mocną, przebojową muzyką, a także barwnym, transseksualnym wizerunkiem (m.in. kolorowymi fryzurami i damskimi ubraniami), które razem wyznaczył nowy trend w muzyce metalowej. Tym samym pomogli przetrzeć szlak innym, podobnym zespołom jak Cinderella, Poison czy Guns’n’Roses. Przez wiele lat grupa działała w niezmiennym, dziś już klasycznym składzie: Vince Neil (wokal), Mick Mars (gitara), Nikki Sixx (bas) i Tommy Lee (perkusja). Mimo, ze lata osiemdziesiąte były dla kwartetu pasmem sukcesów, kolejna dekada okazała się powolnym upadkiem. Kłótnie, rozstania i powroty, w końcu słabsze płyty i spadek popularności doprowadziły do zawieszenia działalności. Od kilku lat Motley Crue jednak pracuje znów w oryginalnym składzie.

Amerykańska grupa heavy-metalowa założona i dowodzona przez znakomitego gitarzystę Zakka Wylde'a, który pełni w niej również rolę wokalisty. Na początku działalności odbierana jako stricte solowy projekt Zakka Wylde'a (na pierwszych albumach grupy grał on na wszystkich instrumentach oprócz perkusji oraz pełnił rolę producenta), z czasem jednak towarzyszący Zakkowi muzycy zaczęli mieć większy wpływ na poczynania grupy. Ważnym elementem działalności zespołu jest więź z fanami (stanowiącymi część stowarzyszenia) i specyficzna otoczka scharakteryzowana w haśle SDMF - siła, determinacja, bezlitosność, wieczność (strength, determination, merciless, forever). Jesteśmy silni, niezłomni, nie zważamy na trendy, nikt nie jest w stanie narzucić nam swojej woli. Determinacja - zawsze osiągamy wyznaczone cele. Bezlitosność - nasza muzyka jest bezkompromisowa, bezlitosna. Wieczność - mamy zamiar być zawsze - jak tłumaczy Zakk Wylde.

Należą do ścisłej czołówki światowego rocka od ponad 40 lat, to oni definiowali hard rocka, rodzącego się na przełomie lat 60-tych i 70-tych. Razem z Led Zeppelin i Black Sabbath zaliczano ich do "Wielkiej Trójcy" ciężkiego grania tamtego okresu. Są bohaterami licznych wydarzeń muzycznych ale i obyczajowych skandali. Wszyscy są muzykami, którzy zaliczają się do do światowej czołówki. Dziś już nie mówi się o nich tyle co przed laty, ale nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa. Nawet kiedy zejdą już na stałe ze sceny ich muzyka przetrwa jeszcze bardzo długo. Nazwa Deep Purple pamiętana będzie tak długo, jak długo żyć będą fani rocka.

Amerykański zespół doom metalowy, uważany za jednego z pionierów tego gatunku.

Są jedynym polskim zespołem z kręgu szeroko pojętego rocka (nie licząc przedstawicieli najcięższych odmian), koncertującym na całym świecie, a ich płyty można dostać w większości sklepów muzycznych za granicą. Podpisali kontrakt z Inside Out - znaną na amerykańskim rynku wytwórnią zajmującą się promocją zespołów prog rockowych. Występowali na wielu festiwalach, obok największych światowych gwiazd, a ich umiejętności w uprawianym gatunku docenili mistrzowie progresywnego metalu z Dream Theater, zapraszając ich do wspólnej trasy po Europie.

Jeden z najważniejszych i najpopularniejszych zespołów współczesnego rocka. Zaczynali na początku lat 80. jako grupa zwariowanych, kipiących energią i zamiłowaniem do żartów przyjaciół ze słonecznej Kalifornii, aby przechodząc przez liczne zawirowania w składzie i wielką tragedię (śmierć Hillela Slovaka w 1989 r.), triumfalnie wejść w lata 90-te albumem Blood Sugar Sex Magic (1991 r.), który przyniósł ogromny sukces. Nie poszli za ciosem i po odejściu Johna Frusciante zespół przeszedł w stan "hibernacji", wydając w międzyczasie niepochlebnie przyjęty One Hot Minute (1996 r.). Niewiele wówczas zabrakło aby będący na narkotykowym dnie Frusciante poszedł w ślady Slovaka. Odrodzenie przyszło w 1999 roku, kiedy to album Californication znów wzniósł grupę na szczyty. Od tego czasu muzycy uwolnieni od nałogów i wewnętrznych demonów kroczą od sukcesu do sukcesu.

Niewątpliwie jeden z najpopularniejszych zespołów rockowych w Polsce. A przy tym dowodzony przez charyzmatycznego lidera z talentem i charakterem, który nieczęsto zdarza się w naszym kraju.

W początkach kariery oryginalni i niepowtarzalni, zdobyli ogromną popularność takimi hitami, jak Son Of The Blue Sky czy Moja Baby. Pierwszy album sprzedał się nieoficjalnie w ilości ok. miliona egzemplarzy! Potem rozeszli się, by po reaktywacji powrócić na sam szczyt przebojem Baśka. Kochani i nienawidzeni za zmianę stylu, jednak wciąż gromadzą tłumy na koncertach i lansują kolejne przeboje.

Legendarny wokalista jednego z najlepszych zespołów heavy metalowych w historii. Jego nieprzeciętne umiejętności i możliwości głosowe sprawiają, że jest on inspiracją dla wielu innych artystów. Zapisał się w historii muzyki nagrywając z Iron Maiden płyty wyznaczające kanon New Wave of British Heavy Metal, a potem udanie eksperymentował w swoich solowych projektach. Albumy takie jak The Chemical Wedding umieściły go w metalowej czołówce, a każde kolejne wydawnictwo jest wielkim wydarzeniem.

Jeden z najważniejszych i najpopularniejszych zespołów rockowych/metalowych (niepotrzebne skreślić) w historii. Miliony fanów na całym świecie z niecierpliwością wyczekują każdego kolejnego objawu ich muzycznej aktywności.

Weterani rockowej sceny, jedni z ojców potężnego i ważnego nurtu muzycznego - thrash metalu. Kochani i nienawidzeni, wzbudzający entuzjazm i kontrowersje, bo nie dali się zamknąć wewnątrz własnego stylu, wielokrotnie eksperymentując z własną muzyką. Nie ma jednak wątpliwości, że ich wkład w historię rocka jest niebagatelny. Najpierw stworzyli kanon thrashu, nagrywając płyty takie jak Kill'em All czy Master Of Puppets, a potem podróżując przez lżejsze gatunki rocka wylansowali nieśmiertelne hity Nothing Else Matters, Mama Said i wiele innych. Obecnie Metallica znów nagrywa i pewnie po raz kolejny nas zaskoczy.

Działają na rockowej scenie od ponad 35 lat (sic!), mają na koncie 22 albumy, które sprzedały się w liczbie ponad 60-milionów egzemplarzy, zagrali ponad 4500 koncertów na całym świecie...

W latach 70-tych elektryzowali słuchaczy potężnym i pełnym finezji hard rockiem, w latach 80-tych podbili świat rocka i heavy metalu takimi hitami jak Rock You Like A Hurricane, Blackout czy The Zoo, jednocześnie zyskując sobie uznanie piękniejszej płci słynnymi balladami Still Loving You czy When The Smoke Is Going Down, a w latach 90-tych megahitem Wind Of Change wkroczyli również w muzyczny świat gospodyń domowych. W XXI wieku Scorpions nadal działają i mają się świetnie, wciąż są aktywni i nagrywają pełne rockowej ikry płyty.

Są jednym z najbardziej znanych przedstawicieli ciężkiego grania ostatniego ćwierćwiecza. Wśród fanów rocka i heavy metalu cieszą się niezmiennie ogromną popularnością i szacunkiem. Ich płyty wciąż wydawane są w ogromnych nakładach, na koncerty wciąż chodzą liczne tłumy na całym świecie. Występy te wciąż elektryzują fanów zarówno tych starych, jak i młodych. Ich dokonania inspirowały i nadal inspirują coraz to młodszych wykonawców. Po prostu: Iron Maiden to legenda heavy metalu.