Decyzję o karierze solowej Tony Iommi powziął w roku 1985. Niemożność znalezienia nowego wokalisty, odejście Geezera Butlera i Billa Warda spowodowały, że pozostał na pokładzie Black Sabbath tylko z klawiszowcem Geoffem Nichollsem. Postanowił więc rozwiązać zespół i nagrać album sygnowany własnym imieniem i nazwiskiem, na którym gościnnie mieliby się udzielać wokaliści z ówczesnej hardrockowej czołówki, między innymi Rob Halford, Glenn Hughes i Ronnie James Dio. Z ambitnych planów wówczas nic jednak nie wyszło, na przeszkodzie jak zwykle stanęły kwestie formalne. Wytwórnie płytowe, menedżerowie, generalnie papierkologia i biznes okazały się barierą dla artystycznej współpracy.

Udało się jednak ściągnąć do studia Glenna Hughesa. A kiedy ten zaczął śpiewać, Iommi już wiedział, że to z nim chce nagrać ten album. We dwójkę, wspólnie z Nichollsem, a także sekcją rytmiczną z zespołu Lity Ford - basistą Davem Spitzem i perkusistą Erikiem Singerem - przystąpili do pracy i nagrań w Cheshire Sound Studios w Atlancie.

Kiedy jednak dokonano nagrań, okazało się, że pomysł solowej kariery spotkał się z kompletnym niezrozumieniem ze strony wytwórni płytowej i menedżera Black Sabbath, Dona Ardena. Mimo protestów Iommiego album wydano pod groteskowym szyldem Black Sabbath featuring Tony Iommi, a zespół jako Black Sabbath ruszył w trasę koncertową. Katastrofalna forma Hughesa i ściągnięcie na jego miejsce Raya Gillena, spowodowały że Iommi zanim się obejrzał znów rządził Black Sabbath. I chwilę później znów był tylko z Nichollsem i znów szukał wokalisty...

Do pomysłu na solowe granie powrócił dekadę później. Kiedy po wydaniu składanki The Sabbath Stones w 1996 roku wypełnił zobowiązania Black Sabbath wobec wytwórni I.R.S., postanowił ponownie spróbować połączyć siły z Hughesem. Panowie zaprosili do współpracy perkusistę Dave'a Hollanda (ex-Judas Priest) i klawiszowca Dona Aireya i zamknęli się w studio DEP Studios w Birmingam. Efekty nagrań nie zadowoliły jednak gitarzysty i płyta nie została wydana.

Fani nie mogli jednak się z tym pogodzić i... już niedługo szeroko dostępny był nieoficjalny bootleg Eight Star, zawierający zapisy z tejże sesji. Z faktem dokonanym Iommi pogodził się kilka lat później i wydał ten materiał w roku 2004 pod szyldem The 1996 DEP Sessions. Na reedycji nie usłyszymy już jednak gry Dave'a Hollanda, którego partie zarejestrował Jimmy Copley. Powodem tej decyzji było skazanie Hollanda za przestępstwo seksualne na nieletnim...